Oh-Joy

Ik ben sinds een paar maanden verslaafd geraakt aan nagellak. Ik ben zó verslaafd aan nagellak dat ik in ongeveer twee maanden van 7 naar 87 potjes nagellak ben gegaan. Dat is misschien voor de meeste nailpolishfreak echt peanuts, en beslaan 87 flesjes maar één la uit hun IKEA Helmer (je weet wel wie ik bedoel) maar toch, een groei van meer dan 1000% is toch echt belachelijk.

Maar wat nu echter nog ontbrak was een mooi stel nagels om het op de smeren, want mijn eigen nagels zijn dun en zwak en worden (behalve mijn duimnagels) nooit lang. En het blijft een feit dat nagellak er het mooist uitziet op mooie, goed verzorgde nagels. Maar in plaats van hard te gaan werken om zelf mooie, sterke nagels te krijgen, besloot ik, zoals ik wel vaker doe, voor de wat radicalere methode te gaan: acrylnagels.

Ik weet heus wel dat die dingen ontzettend slecht zijn voor je eigen nagels, maar het is véél makkelijker om een middagje in een nagelsalon op een stoeltje verzorgd te worden dan zelf wekenlang te smeren en te hopen dat je eigen nagels na zoveel tijd heel misschien wat sterker zijn geworden. Althans, zo dacht ik toen.
Lees verder…

Het is eind mei, maar ik ben al bijna klaar met mijn studieactiviteiten. Essays zijn geschreven, vertalingen gemaakt. Oké, ik moet nog voor een tentamen blokken, binnen drie uur een vertaling maken en een essay herschrijven, maar het grote gevaar is geweken.

En met het einde van dit semester en studiejaar komt ook het einde van mijn bestuursjaar in zicht. De laatste dingen worden georganiseerd, een nieuw bestuur is bijna gevormd. Oké, de hele zomer moet nog overbrugd worden en pas op 1 oktober ben ik officieel geen bestuur meer, maar dat zijn waarschijnlijk vier redelijk rustige maanden.

Heb ik dit gewoon gedaan? Is het me serieus gelukt? Is het echt waar dat ik in het afgelopen jaar gefunctioneerd heb als anderhalf bestuurslid, daarnaast waarschijnlijk gewoon mijn 60 studiepunten heb gehaald, 2 dagen in de week heb gewerkt en ook nog een sociaal leven heb gehad? Heb ik het serieus geflikt?

Hoe vaak ik in de afgelopen maanden niet in huilen ben uitgebarsten omdat ik gewoon niet meer wist hoe ik het allemaal gedaan moest krijgen. Hoe vaak ik niet meer wist waar ik in hemelsnaam moest beginnen. En hoe vaak ik niet heb gedacht dat ik een jaar studievertraging zou oplopen. En nu is dat allemaal verleden tijd.

Toen het voor het eerst tot me doordrong, was ik vreselijk opgelucht. Eindelijk, rust. Eindelijk tijd om gewoon lekker op de bank te zitten zonder deadlines, mensen die nog gemaild moeten worden en taken in mijn achterhoofd. Eindelijk.

Dat gevoel overheerst nog steeds, gelukkig. Maar nu begint er in mijn achterhoofd een heel zacht stemmetje te spreken. Het is zo dat ik nu een blissfully relaxed zomer voor de boeg heb, maar wat dan? Wat moet ik dan doen? Dan kan ik slechts studeren, en nu ik erachter ben gekomen dat ik véél meer kan dan dat alleen, wil ik me niet alleen daartoe beperken. Ik ben bang voor de verveling.

Maar goed, in september zijn er nog genoeg dingen die geregeld moeten worden: er moeten nieuwe leden geworven worden, het nieuwe bestuur moet overgedragen worden en nog veel meer. En daarna zien we wel. Maar nu eerst ontspanning, stilte. Eindelijk, rust.

Daarnaast verhuisde ik ook, maar daar komt nog een uitgebreide fotoreportage van.