Oh-Joy

  y = a·x + b

 Bestaat er een lineair verband tussen geven en nemen?

—————————–

 Draag ik echt de last van de wereld op mijn schouders?

Als het me overspoelt, overstroomt; als het me met geweld opgedwongen wordt; als het er gewoon is, hier, basta, doe er wat mee; als ik het niet wil, maar het toch krijg en niet door kan geven;

Laat deze beker dan aan mij voorbijgaan.

 —————————-

 Hoe lang kan een mens zonder slaap?

Een week, en verzakt hij dan langzaam in een slaaploze coma?

11 dagen, en vergaan zijn hersenen dan tot een grijze brij?

Langer, tot de waanzin en paranoia hem tot de dood drijven?

In de categorie ”Joy Schrijft” zal ik mijn eigen schrijfsels posten. Misschien heb je ze al gelezen, misschien ook niet. Misschien vind je het slecht, misschien ook niet.

Cloud Nine

When the flood comes
                                            (and it will)
Divide it into pieces
and nullify its worth

When the tide turns 
                                            (and it will)
Read the signs
and leave the ground

When the waves break 
                                            (and they will)
subtract them from the answer
and share it with the world

When the clouds stack
                                             (and they will)
Find their source
and close it off

The thunderstorm, the avalanche
will leave you on all fours
You know the start, the end, the truth
that when it rains, it pours

“True, I talk of dreams,
Which are the children of an idle brain,
Begot of nothing but vain fantasy.”

-Shakespeare, ‘Romeo & Juliet’

Ik heb een ontzettend levendige fantasie. En dat is leuk, zul je denken. Dat klopt op zich ook wel: Ik kan hierdoor namelijk ontzettend genieten van hele rare fantasyfilms of onvoorspelbare boeken, zonder te denken “ Nah, maar dat kan helemaal niet!”. Ik vind heel veel dingen hilarisch omdat ik er een hele situatie bij schets en in mijn hoofd de grap al heb gemaakt (dit leidt overigens vaak tot onbegrip en betuttelende geluidjes bij anderen). Ik kan verhalen schrijven die, al zeg ik het zelf, niet veel clichés bevatten (en als ze dat wel doen, dan is dat meestal bewust). Ik kan mezelf vermaken door mezelf in mijn fantasie allerlei dingen of personen toe te eigenen (ik en Johnny Depp? Prima. Jude Law? Check.). Allemaal erg fijne elementen van het hebben van een vivid imagination.

Soms heb ik echter van die dagen, dat als ik eenmaal de fantasiehoed op heb, om maar even (heel bewust) een cliché te gebruiken, er in mijn hoofd naast al die leuke dingen, ook minder leuke gedachten en fantasieën opborrelen. Ongelukken, ruzies, affaires, ziektes, nee, hele sterfscènes spelen zich dan af voor mijn ogen. En dan overdrijf ik echt niet. “Ik kan me echt niet vóórstellen dat [willekeurige dramatische activiteit] me zou overkomen!” Nou, dat kan ik dus wel. Heel goed zelfs, en zonder veel moeite. Veel mensen zullen wel denken “Dan denk je daar toch gewoon niet aan?”, maar zo makkelijk is dat helaas niet. Als zo’n gedachte eenmaal in mijn fantasierijke hoofdje zit, gaat die er niet heel makkelijk weer uit.

Nou, vandaag had ik dus zo’n dag, en op zo’n dag ben ik dan in een hele vervelende bui. Ik ben boos op mensen die er niets aan kunnen doen, vrees voor dingen die heus niet gaan gebeuren en denk aan dingen die echt niet realistisch zijn. Gelukkig weet ik best dat die bui morgen gewoon weer over is, dat ik dan mijn eigen vrolijke zelf weer ben en dat het geen zin heeft om daar nu over te gaan piekeren (dat maakt het alleen maar erger). Ik moet gewoon denken: morgen is het beter. En dat is ook waar, want morgen heb ik een themafeestje. Hoewel, bij nader inzien misschien ook niet: het thema is namelijk ‘Ongeluk’…

Een blog beginnen met een cliché is nooit goed, maar ik doe het toch: Een nieuw jaar, een nieuwe kans. Het afgelopen jaar heb ik ongeveer drieëntachtig keer gedacht “Ik wil weer een blog!” en dit domein is ook alweer 16 maanden geregistreerd (heus!), dus ik vond het nu wel eens tijd worden om die wens maar eens waar te maken. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Ofzo.

Kijk, ik ben niet geheel onbekend in het blogwereldje. Of laat ik het zo zeggen, ik ben zèlf nogal onbekend in het blogwereldje, maar ík ken het blogwereldje wel. Jaren geleden (als in, toen ik veertien was) had ik al een redelijk goedbezochte website, maar daar ben ik toen mee gestopt. Toch ben ik enkele mensen blijven volgen en vind ik het nog steeds leuk om over ze te lezen. Het probleem is alleen: ik laat zelden comments achter. Het is niet dat ik het vervelend vind om te doen, maar commenten is gewoon niet mijn eerste instinct als ik een blog lees. Ik zal mijn best doen om het vaker bij andere blogs te doen, want ik weet heel goed dat het leuk is om berichtjes te krijgen.

Waar het dus op neer komt is dat niemand mij eigenlijk nog kent. Het kan zijn dat de ouden-van-dagen ergens nog wel denken “Hé, die naam komt me bekend voor!” maar verder dan dat zal het niet komen, vrees ik. Daarom stel ik me nog maar even voor: Mijn naam is Joy, 20 jaar, ben tweedejaars studente Engelse Taal en Cultuur aan de Universiteit van Amsterdam, woon daar, werk daar bij koffie- en thee speciaalzaak Simon Lévelt en ben daar voorzitter van Amsterdamse Studenten Kunst Vereniging Particolarte. Ik ben gek op Engelse literatuur, series, Britten in het algemeen, taalgrapjes, thee, chocola, vieze stinkende cheese-onionchips, to-do lijstjes en een geordende agenda.

Ik zou natuurlijk nu nog een paragraaf kunnen besteden aan het beschrijven van mijn karakter, maar ik denk dat je daar beter achter komt door mijn blog gewoon af en toe eens te lezen. Goed.

Ik ben Joy en welkom op mijn blog.